O-camp, Strak in Pak Dineren

Alle nieuwe inwoners van mijn student hall, hebben meegedaan aan het zogenaamde O-camp. Een introductiekamp van veertien dagen van de student hall. Enigszins vergelijkbaar met ontgroeningen in Nederland, alleen is er geen alchohol in het spel en is er geen sprake van zeer diepe vernederingen. Wel moeten ze de hele dag door hun yell laten horen, rare spelletjes doen en sporten. Het is echt ziek hoeveel ze moesten lopen, rennen, volleyballen, basketballen etc... Ik heb mijn roommate in de eerste week ook maar heel weinig gesproken, hij was meestal om vier uur 's nachts thuis en 's morgens om zeven uur moest hij weer uit de veren.

Ik heb een video gezien van de 'opvoering' van de student hall yell. Stel je een normale grote gymzaal voor met daarin zo'n honderd chinezen, die in zeer strakke rijen opgesteld staan. Angstaanjagend eensgezind en passievol voeren ze hun yell uit met bijbehorende pasjes en armbewegingen. Zulke massa dingen roepen bij mij verkeerde associaties op. Gelukkig hoefden de exchange students niet mee te doen aan deze introductie.

Maar goed, na deze intensieve twee weken werd er een zogenaamd 'high tabel dinner' georganiseerd voor de deelnemers. Alleen ik dacht dat het voor alle hall leden bedoeld was, want elke maand is er zo'n dinner namelijk. Ik had al samen met mijn buddy geshopt voor een pak. Na lang zoeken, heb ik uiteindelijk een best mooi grijs pak gekocht, voor maar 40 euro, dat zelfs nog versteld is voor me. Met een mooi wit overhemd en een zwart zijde stropdas(ze hadden helaas geen smalle) was het helemaal compleet. Dus helemaal op en top gekleed voegde ik mij bij de CFhinezen. Toen kwam ik er achter dat ik eigenlijk niet naar binnen mocht, shit, maar na vriendelijk vragen aan de leider van de groep van mijn roommate, die het weer aan zijn leider vroeg, die weer ging bellen naar de opperleider, kreeg ik toestemming. Dus als enige echte westerling heb ik genoten van het diner.

Chinezen houden net als de Japanners, heel erg van fotos maken. In het bijzonder van fotos maken van hunzelf en anderen. Op zo'n gala was het dus helemaal bingo! Foto hier, foto daar. Natuurlijk is dan de enige westerling met dat rare haar een zeer gewild fotoobject. Ik denk dat ik nu dan ook in vele plakboeken zal verdwijnen. Het toppunt was een jongen die naar mij toekwam, zijn naam zei en in adem erachteraan vroeg:'Take a picture?' Ik:'Yes'. Foto maken en hij was weer weg, en dat is alles in minder dan 1 minuut.

Het gala vond plaats in een grote sjieke zaal van de universiteit, waarin allemaal lange tafels stonden. Toen iedereen had plaatsgenomen, werden de regels van het diner aan ons mede gedeeld, heel erg formeel allemaal. Na het buffet, wat best lekker was, trad de hall band op. Het hoogtepunt van de avond wat mij betreft. Zes aziaten op het podium met blouse en stropdas aan, die cantopop spelen, muse- time is running out en beach boys-happy together. Schreeuwende chinezen en schuchter dansende meisjes, geweldig!