Rariteiten aan de HKU

Ik moet het even kwijt, want hier gebeuren kleine bizarre dingen. Zo kom ik net terug van een 'punishment', een floormate had beloofd aan zijn roommate om samen te gaan lunchen. Maar op het laatste moment besluit hij te gaan lunchen bij de meisjes verdieping, want daar hadden ze van die lekkere noodles. Welnu, dit is natuurlijk zo'n ernstig vergrijp, dit moet gecorrigeerd worden. Opwinding op de vloer, iedereen komt op de gang, de meisjes verdieping komt ook massaal kijken. Er wordt gesmoesd tussen de jongens, welke straf zullen we geven? Druk overleg, gelach, nieuwsgierige blikken en de 'misdadiger' in het midden van de gang. Er wordt besloten om naar beneden te gaan, dus met een groep van dertig mensen naar beneden met de lift. Buiten wordt de straf uitgevoerd, de zogenaamde 'happy corner' een traditie binnen de HKU. De 'misdadiger' wordt opgetild door mijn floormates, gelach en opwinding alom. De meisjes kijken nieuwsgierig naar wat er gaat gebeuren. Het gebouw steunt op een aantal stevige betonnen pilaren, een van deze pilaren blijkt het doelwit te zijn. Met de benen wijd wordt de 'misdadiger' tegen de pilaar aangeramt! Op de melody van happy birthday wordt er happy corner gezongen, terwijl de 'misdadiger' s vleselijke pilaar tegen de betonnen pilaar aanklotst. Heen en weer, lalala, hahaha. Het klinkt veel ernstiger dan het werkelijk is, want de vleselijke pilaar wordt helemaal niet hard geraakt, eigenlijk vooral de dijbenen, maar het is goed voor vermaak van dertig mensen en de 'teambuilding' van de verdieping. Daarna heeft de meisjes verdieping nog iets verzonnen, heel grappig pfff... Hij moet een drapje van verse knoflook en hete chilisaus opeten. Jammie! En toen was de 'punishment' afgelopen, we konden weer allemaal naar boven, terug naar onze veilige kamertjes om te kruipen achter onze notebooks (de eeuwige vriend van de HKU student).

Nog iets bizars, weer specifiek voor de universiteit waar ik zit, mijn roommate had het in zijn hoofd gehaald dat hij graag in het bestuur wilde van zijn studievereniging. Hier gaat een verkiezing aan vooraf en een ondervraging door medestudenten. Oke, tot nu toe klinkt het nog redelijk he? Voor de ondervraging werd eerst geoefend, een dag lang werd het nieuwe bestuur ondervraagd door het oude bestuur om hun voor te bereiden op de officiele ondervraging. Een week later was het zover: de officiele ondervraging. Mijn roommate vertrok vol goede moed op vrijdagavond zes uur naar de society. Strak in het pak ging hij met zijn medebestuursleden op een stoel zitten, ze vormden een mooie lijn van studenten die een ware afstraffing te komen staat. Ze zijn namelijk ondervraagd door medestudenten over het beleid dat ze gaan voeren, gedurende, let op: VIJFTIG uur! Ik heb mijn roommate het hele weekend niet gezien, heerlijk zo'n kamer voor je alleen trouwens. Ze hebben het dubieuze record gevestigd voor hun studievereniging van de langste ondervraging. Hij kwam zondagavond terug met diepe wallen en een bleek gezicht. Sjonge jongen, vijftig uur continu wakker zijn, vragen beantwoorden van je medestudenten, kritiek doorstaan. Het is belachelijk in mijn ogen en fascinerend, hoe kan zo'n traditie ontstaan? Waarom wordt hij in stad gehouden door de slimste studenten van een ontwikkelde stad waar zeven miljoen mensen wonen? Weet jij het? Reageer!